Stille woorden.

Stille woorden. Wat een rare titel van een boek! Of toch niet? Het boek van E. Musser zette me aan het denken maar gaf ook een eye-opener. Boeken zijn stille woorden, die gaan spreken als ze gelezen worden. Je innerlijke stem geeft ook stille woorden. Hoe luister je ernaar? En bij mij kwam een derde idee naar voren. Welke stille woorden heeft mijn moeder mij meegegeven? Deze vraag stelde ik al in mijn blog Moederdag en door het boek Stille woorden kom ik op het antwoord. Mooi hè?!

Haar stille woorden zijn een liedje, een poëzieversje, en een eigengemaakte tekening.

Een liedje:
Ik ben een nietig musje,
Ik ben niet veel in tel,
ofschoon ik weinig waard ben,
de Heere kent mij wel.

Hij gaf mij een veren rokje
een kleedje dof en grauw,
't Beschut mij tegen regen,
't Beschermd mij tegen kou.

In 't naderen van de lente,
bouw ik mijn nestje klein,
in huis of heg of schuurdak
mijn vrouwtje staat mij bij.

Een poëzieversje
Heer, als mijn leven droevig is,
en ik ben in angst en pijn,
laat dan Uw vriendelijk aangezicht,
mijn troost en blijdschap zijn.

Laat mij toch nooit vergeten Heer,
dat U mijn niet verlaat.
maar dat Gij, wát mij overkomt
steeds met mij medegaat.

Moederdag!

Afgelopen zondag was het moederdag... Jaja de kleine meid had er hoe dan ook voor gezorgd dat mama cadeautjes kreeg! Zo lief. Bijzonder, mijn eerste moederdag als moeder.

Meer dan ooit ervaar ik dat ikzelf ook een moeder gehad heb. Nog nooit zijn mijn gedachten zo intens bij mijn moeder geweest. Ik had geen moeder meer en daarmee uit. En nu... De band is sterker, zekerder: 'Ik heb een moeder (gehad).' Waarom? Omdat ik nu zelf moeder ben.

25 jaar geleden was het haar laatste moederdag. Nu 25 jaar later mijn eerste...

Een mooi moment:

Om even stil te zijn...

•  Wie was zij?

Om even na te denken...

• Welke levensles leerde ze mij... en geef ik die ook door aan mijn kind? 

Om weer verder te gaan... 

• Er wacht immers een taak op mij: Moeder zijn en oude en nieuwe levenslessen door te geven aan mijn kind.