Verborgen zegen

Wij vragen zegen en levenskracht,
voorspoed voor ons gezin, bescherming voor de nacht.
Wij vragen vrede, genezing, troost,
bidden dat uw sterke hand de pijn verdrijft, verzacht.
En al die tijd hoort U ons smeekgebed
en in uw liefde geeft U wat het beste is.

Want wat als uw zegen komt door regen
en U ons heelt door tranen heen.
Wat als die slapeloze nachten tonen,
hoe dichtbij U bent,
wat als moeite en strijd uw verborgen zegen zijn.

En als het donker het lijkt te winnen,
worden wij eraan herinnerd,
wij zijn hier, wij zijn hier niet thuis,
nog ver van huis.

Want wat als uw zegen komt door regen
en U ons heelt door tranen heen
Wat als die slapeloze nachten tonen,
hoe dichtbij U bent.

Wat als ons onvervuld verlangen,
het verdriet dat ons verlamt,
wijst op een dorst die groter is,
dan deze wereld lessen kan.
Wat als moeite en strijd,
regen en storm, verdriet en pijn,
uw verborgen zegen zijn.

Stille woorden.

Stille woorden. Wat een rare titel van een boek! Of toch niet? Het boek van E. Musser zette me aan het denken maar gaf ook een eye-opener. Boeken zijn stille woorden, die gaan spreken als ze gelezen worden. Je innerlijke stem geeft ook stille woorden. Hoe luister je ernaar? En bij mij kwam een derde idee naar voren. Welke stille woorden heeft mijn moeder mij meegegeven? Deze vraag stelde ik al in mijn blog Moederdag en door het boek Stille woorden kom ik op het antwoord. Mooi hè?!

Haar stille woorden zijn een liedje, een poëzieversje, en een eigengemaakte tekening.

Een liedje:
Ik ben een nietig musje,
Ik ben niet veel in tel,
ofschoon ik weinig waard ben,
de Heere kent mij wel.

Hij gaf mij een veren rokje
een kleedje dof en grauw,
't Beschut mij tegen regen,
't Beschermd mij tegen kou.

In 't naderen van de lente,
bouw ik mijn nestje klein,
in huis of heg of schuurdak
mijn vrouwtje staat mij bij.

Een poëzieversje
Heer, als mijn leven droevig is,
en ik ben in angst en pijn,
laat dan Uw vriendelijk aangezicht,
mijn troost en blijdschap zijn.

Laat mij toch nooit vergeten Heer,
dat U mijn niet verlaat.
maar dat Gij, wát mij overkomt
steeds met mij medegaat.