Stille woorden. Wat een rare titel van een boek! Of toch niet? Het boek van E. Musser zette me aan het denken maar gaf ook een eye-opener. Boeken zijn stille woorden, die gaan spreken als ze gelezen worden. Je innerlijke stem geeft ook stille woorden. Hoe luister je ernaar? En bij mij kwam een derde idee naar voren. Welke stille woorden heeft mijn moeder mij meegegeven? Deze vraag stelde ik al in mijn blog Moederdag en door het boek Stille woorden kom ik op het antwoord. Mooi hè?!
Haar stille woorden zijn een liedje, een poëzieversje, en een eigengemaakte tekening.
Een liedje:
Ik ben een nietig musje,
Ik ben niet veel in tel,
ofschoon ik weinig waard ben,
de Heere kent mij wel.
Hij gaf mij een veren rokje
een kleedje dof en grauw,
't Beschut mij tegen regen,
't Beschermd mij tegen kou.
In 't naderen van de lente,
bouw ik mijn nestje klein,
in huis of heg of schuurdak
mijn vrouwtje staat mij bij.
Een poëzieversje
Heer, als mijn leven droevig is,
en ik ben in angst en pijn,
laat dan Uw vriendelijk aangezicht,
mijn troost en blijdschap zijn.
Laat mij toch nooit vergeten Heer,
dat U mijn niet verlaat.
maar dat Gij, wát mij overkomt
steeds met mij medegaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten