Wilt u mij polijsten Heer?

Wilt U mij polijsten Heer?
Zodat ik als een diamant, mag
schitteren  en stralen.
Ik bid U wilt alle scherpen kanten,
en oneffenheden van die ruwe,
ongeslepen brok harde steen,
bewerken en eraf halen?
Als U mij polijst, dan word ik prachtig,
al doet het pijn, slijpt U mij maar.
U bent de allerbeste diamantbewerker,
die er is, goed en waarachtig.

De stilte zingt U toe

De stilte zingt U toe o Heer.
Wij kennen nog zo weinig stilte meer.
Het oude lied van stil verlangen
wordt door veel lawaai vervangen.

Waar blijft het stille hemels lied
dat onze God nog hulde biedt.
Waar klinkt nu nog het lied van stilte?
Verstoord wordt het door onze kilte.

De vogels pogen nog te kwinkeleren.
Willen ons het hemels lied nog leren.
Maar wij mensen blijven horend doof
in een onverschillig ongeloof.

De stilte zingt U toe o Heer.
Geef ons het oude lied toch weer.
Een psalm die klinkt door aards geweld
en steeds opnieuw Gods lof vertelt.

Via Dolorosa

Ik ben maar een moeder

Ik ben maar een moeder en meer ben ik niet,
Een vrouw net als andere met vreugde en verdriet.
Een moeder, die hoopt dat haar kind de weg naar geluk in het leven vindt.
Ik vraag jou alleen maar , dat jij nooit vergeet, dat ik als je moeder ook niet alles weet.
En als ik eens faalde en dat deed jou verdriet, ach, ik ben maar een moeder en meer ben ik niet.
Ik probeerde jou alles te geven, neem dat van je moeder maar aan.
En wat ik ook deed in jouw leven, ik heb het voor jouw bestwil gedaan.
En zei ik soms nee op jouw vragen, en ben jij soms dagen van slag.
Dan was dat niet om jou te plagen, maar omdat mijn hart dat zo zag.
Ik ben maar een moeder, en meer ben ik niet.

Voorbereiding

Hun harten voelden zij als boeken
in Gods geduchte hand gelegd,
en wisten, dat Hij al hun slecht
gedrag gerecht zou onderzoeken.

Zij lazen bang en hunkrend mee,
en zagen wat Zijn vingers wezen.
Was er niets goeds? Hun schaamte en vreezen
groeiden tot een verschroeiend wee.

God had de boeken dicht gedaan,
en zou het groote vonnis spreken.
Toen dorst hun stem de stilte breken:
O Heere Jezus, neem ons aan!

En ’t bonzend hart, dat ze in zich vonden,
was vlekkeloos en zonder zonden.

Willem de Mérode (1887-1939)

Golgotha en avondmaal

Ik stond in gedachten bij het kruis.

Maar hoe stond ik daar?

Stil kijkend - en flink achteraf.

Nam ik het op voor Hem?

Was dat maar waar......

Ik keek alleen en wachtte af.

Rondom mij groot rumoer;

het schelden en jouwen namen

toe in kracht.

Gestimuleerd door priesters,

schriftgeleerden.

Ze hitsten op - hen - die zich

ooit bekeerden -

zich sterk bewust van Abrahams

geslacht.

Ik stond daar......

maar koos geen partij.

Dat deed Hij wel,

Hij koos voor mij!

Legde Zijn leven af,

kocht mij zo vrij!

Kan ik Zijn vraag: Gedenk Mijn dood

nu nog negeren?

Kan ik Zijn avondmaal met wijn en brood

de rug toekeren

opnieuw mij tussen 't volk verschuilen

door niet op te staan?

Opnieuw geen keuze maken.....

Is Zijn werk vergeefs gedaan?

Nee toch?

De dienaar zegt: Kom -alles is gereed -

Christus nodigt u allen te gedenken

hoe Hij leed.

En stil denk ik:

Door Zijn dood werd ook mijn schuld,

mijn twijfel weggedaan.

Waar Hij mij vrijkocht - mag ik in Zijn

vrijheid gaan

gedenken en geloven, de verzoening

door Zijn dood.

Zichtbaar, tastbaar door aanname van

wijn en brood.

Fluistering van woorden

In de stilte aan het water
uitzicht op de wijde zee
kan de rust mij overspoelen
geeft Hij mij Zijn vrede mee

Met mijn hart tot Hem verheven
adem ik Gods liefde in
zoekend naar de juiste woorden
voor de God die ik bemin

Ik wil spreken van mijn liefde
wil vertellen van mijn pijn
en bespreken mijn problemen
‘k voel mij zo ontiegelijk klein

Breekbaar sta ik bij het water
het is stil en ik bedenk
dat Hij slechts tot mij kan spreken
als ik Hem de ruimte schenk

Ik wacht af, terwijl ik luister
met de oren van mijn ziel
hoor een fluistering van woorden
waarna ik eerbiedig kniel

‘k Hoor de Vader tot mij zeggen
hoe intens Hij  van mij houdt
en mijn lippen vormen woorden
’t zijn momenten als van goud.